Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Ρούμελι Χισάρ (Rumeli Hisar)

Το Ρούμελι Χισάρ (Rumeli Hisar) ή Κάστρο της Ρούμελης  βρίσκεται στο στενότερο σημείο του Βοσπόρου, επί της ευρωπαϊκής πλευράς της Κωνσταντινούπολης και ειδικότερα στην περιοχή Σαριγιέρ, κάτω από την περιοχή του παλαιού κολεγίου Ρόμπερτ (σήμερα Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου).
Χτίστηκε το 1452 από τον Σουλτάνο Μωάμεθ Β' τον Πορθητή. Χτίστηκε ακριβώς απέναντι από το Αναντολού Χισάρ, με σκοπό τον έλεγχο των στενών του Βοσπόρου και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο  στην άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1454.
Η κατασκευή του κάστρου έγινε μέσα σε 4 μήνες,μετά την κατάκτηση δύο προγενέστερων βυζαντινών πύργων, οι οποίοι και επεκτάθηκαν, μεταξύ Απριλίου και Αυγούστου του 1452. Πιθανολογείται ότι τα σχέδια ανήκουν στον αρχιτέκτονα Muslihuddin Aga. Η διάταξη του κάστρου έχει τη μορφή ισοσκελούς τριγώνου. Τα εξωτερικά τείχη, πάχους άνω του ενός μέτρου, φθάνουν σε ύψος περίπου 15 μέτρων. Συνολικά υπάρχουν 15 πύργοι, σε μεγάλο, μεσαίο και μικρό μέγεθος καθώς και 5 πύλες.
 
Ξεχωρίζουν 3 μεγάλοι πύργοι, οι οποίοι έχουν πάρει τα ονόματα τους από τους Βεζίριδες του Σουλτάνου. Αυτοί είναι: ο πύργος του Ζαγανός Πασά στη πλευρά της θάλασσας, ο πύργος του Χαλίλ Πασά στα νοτιοδυτικά και ο πύργος του Σαριτζά Πασά στα βόρεια. Η έκτασή του υπολογίζεται πως φθάνει τα 250 μέτρα μήκος στη διεύθυνση βορρά-νότου, με πλάτος περίπου 50-100 μέτρα, ενώ ο υψηλότερος πύργος του, στο νότιο τμήμα του, φθάνει σε απόσταση 70 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
 
Το Ebulfeth Cami κατασκευάστηκε από τον Σουλτάνο στο σημείο που βρισκόταν μια Κινστέρνα (δεξαμενή), στο  κέντρο του κάστρου η οποία πιστεύεται  ότι προϋπήρχε από τα Βυζαντινά χρόνια.
η είσοδος της Κινστέρνας
 
 
Το Τζαμί καταστράφηκε από σεισμό το 1509. Ολόκληρο το κτήριο υπέστη σημαντικές ζημιές αλλά επισκευάστηκε αμέσως. Εξάλλου είναι γνωστό ότι το κτήριο ανακαινίσθηκε κατά την περίοδο του Σελίμ Γ' (1789-1807). Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, λειτούργησε ως φυλακή και τελωνειακός σταθμός, ωστόσο σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Μέχρι το 19ο αιώνα, διατήρησε τον ισχυρό μουσουλμανικό χαρακτήρα του με πολυάριθμα τεμένη αλλά και μοναστήρια δερβίσηδων. Στη θέση του αναπτύχθηκε χωριό που μάλλον αποτελούσε θερινό θέρετρο για μέλη της οθωμανικής άρχουσας τάξης.
 
Μια τρίτη αναστήλωση έγινε  κατά την περίοδο της δημοκρατίας, μεταξύ του 1953-1958. Οι οικίες του χωριού στο εσωτερικό του κάστρου κατεδαφίστηκαν και αποτελεί προσβάσιμο μουσειακό χώρο. Σε υπαίθριο θέατρο που διαμορφώθηκε στο εσωτερικό του διοργανώνονται σήμερα παραστάσεις κατά τη θερινή περίοδο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ της Ιστανμπούλ. Ξεκίνησε να λειτουργεί ως μουσείο το 1961.
Στο κεντρικό χώρο του κάστρου υπάρχει μια ανοιχτή έκθεση με κανόνια των Οθωμανών της περιόδου του 17ου  έως τον 19ου αιώνα.  Στο κάστρο δεν υπάρχει κάποια κλειστή έκθεση.
 
 
 
 
 
 
Η τιμή του εισιτηρίου είναι μόλις 5 λίρες
 
 


η έκθεση με τα κανόνια
 
 
 

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Τούρκικη λογοτεχνία: Τζαν Γιουτζέλ

Ο Τζαν Γιουτζέλ (Can Yücel) (Κωνσταντινούπολη, 1926 - Ντάτσα (Μούγλα) 12 Αυγούστου 1999) ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους Τούρκους ποιητές του 20ού αιώνα. Γνωστός για την απλή και ειλικρινή (και μερικές φορές αγενή) γλώσσα των ποιημάτων του.
 
Ηταν γιος του πρώην Υπουργού Εθνικής Παιδείας και  Χασάν Αλί Γιουτζέλ, ο οποίος είναι γνωστός για τις μεταρρυθμίσεις του στο εκπαιδευτικό σύστημα και την ίδρυση των Ινστιτούτων Χωριού. Σπούδασε Λατινικά και Ελληνικά στα Πανεπιστήμια της Άγκυρας και του Κέημπριτζ και εργάστηκε ως μεταφραστής σε διάφορες πρεσβείες και στον Τουρκικό τομέα του BBC στο Λονδίνο. Μετά την επιστροφή του στην Τουρκία το 1958, αφού έκανε στρατιωτική θητεία στην Κορέα, εργάστηκε για λίγο ως ταξιδιωτικός ξεναγός στο Μπόντρουμ και έπειτα έζησε στην Κωνσταντινούπολη ως ελεύθερος μεταφραστής και ποιητής. Είχε δύο κόρες, την Γκιουζέλ και τη Σου και έναν γιο, τον Χασάν, από το γάμο του με την Γκιουλέρ Γιουτζέλ.
Στα τελευταία του χρόνια εγκαταστάθηκε στην απομονωμένη χερσόνησο Ντάτσα στη Μούγλα στην νοτιοδυτική Τουρκία. Πέθανε στη Ντάτσα το 1999, όπου και κηδεύτηκε.
Ο Τζαν Γιουτζέλ είναι γνωστός για τη συχνή χρήση αργκό και μερικές φορές αγοραίας γλώσσας στα ποιήματά του. Ωστόσο, οι κριτικοί του συμφωνούν επίσης πως η αποτελεσματικότητά του στη χρήση λέξεων με έναν απλό και κατανοητό τρόπο αξίζει εγκωμίων και εκτίμησης. Θεωρούσε πολύ σημαντική γι´αυτόν την οικογένειά του και οι αγαπημένοι του αναφέρονται σε πολλά ποιήματά του, όπως τα "Στην Μικρή μου Κόρη Σου", "Στην Γκιουζέλ", και "Αγαπούσα τον Πατέρα μου Πιο Πολύ στη Ζωή μου".
Ο Γιουτζέλ μετέφρασε επίσης έργα των Σαίξπηρ, Λόρκα και Μπρεχτ στα Τουρκικά.
 
Ο τάφος του στην Ντάτσα βανδαλίστηκε το 2011 μια μέρα πρίν τις εκδηλώσεις για τα 12 χρόνια από τον θάνατο του, οι δράστες δεν βρέθηκαν ποτε, ωστόσο λίγες μέρες πριν το βανδαλισμό το AKP είχε κατακρίνει τις εκδηλώσεις για τοθάνατο του Γιουτζέλ.

ο κατεστραμένος τάφος του Γιουτζέλ.






 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ΜΟΝΟ ΕΣΥ ΜΑΣ ΕΛΕΙΠΕΣ ΦΕΓΓΑΡΙ
Οι νέες γερμανικές χειροπέδες τους καρπούς μας μελάνιασαν,
Μετά το Καμάν χάλασε το καλοριφέρ του πούλμαν,
Πάει η ώρα οχτώ κι ούτε ένα τσάι μʼ ανθρακικό δεν ήπιαμε,
Πάνω στο σβέρκο μας επιλοχίας με αρχές
Μεταφορά στις φυλακές Αδάνω μέσω Νίγδης…
Μόνο εσύ μας έλειπες φεγγάρι
Στη θέα να στήσεις ένα ασημένιο χνούδι!
Ποιήματα ενός πολιτικού κρατούμενου (Bir Siyasinin Siirleri, 1974)
ΒΡΕ ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΜΑ
Χτες βράδυ σβήσανε τα φώτα,
Παίζαμε σκάκι μαζεέψαμε τα πιόνια όπως όπως
Πλαγιάσαμε υποχρεωτικώς.
Σαν μάυρες γάτες τριγυρνούσαν στον κοιτώνα
Των κοιμισμένων φίλων οι ανάσες.
Ας τριγυρνουν λιγάκι!
Πάνω που χα και εγώ σαλπάρει για το σπίτι
Χωρίς σταλαματιά να πέφτειαπ το κουπί μου
Να τη πʼ ανάβει κείνη η λάμπα εκατό κηρίων!
Κατάδικος στα κάτεργαβαρκάδα μες στο Βόσπορο
Αμ δίκιο έχουν, βεβαίως δεν σʼ αφήνουν, να όμως…
Βρε τι ωραίο πράμα το στοτάδι!
Ποιήματα ενός πολιτικού κρατούμενου (Bir siyasinin siirleri, 1974)

ΕΠΙΓΕΙΑ ΑΓΑΘΑ
Δεν το αντέχουνε το γαλανό τα μάτια μου
Κι εσύ ακόμα ανθίζεις αζαλέα
Ας μου λειπε της ομορφιάς ο οίκτος
Πεθαίνω τι θα πει, τελειώνω συνεχώς
Δεν τηνε χόρτασα την αγάπη, δεν τη χόρτασα
Έτσι για να γενώ μια χαρουπιά στο Βόσπορο
Έφτασα ως τον πυρετό μʼ ελπίδα ωκεανό
Κι είδα πως η < <καρδιά μου>> είναι μύδι
Ρακί αν δεν έχει βρίσκω αμέσως κολόνια
Κοίτα έγινε νησί η αχαϊρευτη ντροπή
Φοβάμαι πως θα με ξανασκοτώσει απʼ αγάπη
Ο κόσμος που στον κόσμο αυτό με έφερε
Χρωματαρμονία(Rengahenk, 1982)
ΑΥΤΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ (OZTANITIM)
Εγώ είμαι ένας μύλος της αγάπης
Ποιήατα αλέθω σʼ ένα Λουνα Παρκ
Στριφογυρίζω στον αέρα με τα χέρια τα παιδιά
Και όταν σχολάσω όνειρο βλέπω τον Δον Κιχώτη.
Ανηφοριά στον ουρανό(Gokyokus, 1984)